Mijn lijfwacht heeft tanden

Een gepensioneerde huurmoordenaar. Een verwende erfgenaam. En een eiland vol mannen met zilver. Sloane Holt was twintig jaar lang het dodelijkste wapen van haar bureau, en heeft nooit gevraagd wat er precies in het vitamineprotocol zat waarmee haar begeleider haar hield. Twee jaar na haar pensioen legt een vrouw die ze net wil meenemen haar binnen negentig seconden op de badkamervloer — en Sloane ontwaakt vastgebonden op een stoel met één laatste klus: naar een privé-eiland vliegen en een week lang de dochter van een generaal bewaken. Lily Derrickson is vijfentwintig, spectaculair, totaal niet geïnteresseerd in bescherming, en de eerste persoon in twintig jaar die naar Sloane kijkt als een vrouw in plaats van als een wapen. Dan blijken de hotelmedewerkers bewapend, gaat het eiland in duisternis en krijgt Sloane een kogel in haar borst die haar zou moeten doden — maar dat doet hij niet, omdat hij de fles raakte die Lily haar als belediging in haar zak had gestopt. De kogel daarin is van zilver. Wat betekent dat iemand op dit eiland helemaal niet hier is voor de lanceringssleutels van de generaal. Met een volle maan over vier dagen, een vergiftigd meisje dat ze niet kan genezen, een ex-partner die smeekt dat ze vlucht, en een begeleider die haar leiband vasthoudt sinds ze twintig was, moet Sloane beslissen hoeveel Lily mag zien — want de enige permanente remedie tegen wat haar doodt, is iets wat ze nog nooit heeft gedaan bij iemand van wie ze hield.