Leer me te branden

June Sinclair is haar hele leven onzichtbaar geweest — een arme meid uit Minnesota die gemorste popcorn veegt in het mooiste theater van de stad, slaapt op de balkontribune omdat ze nergens anders naartoe kan, gedichten schrijft die ze nog nooit aan iemand heeft laten zien. Roxane Sterling heeft nooit iets tekortgekomen — de beroemdste vrouw van het Amerikaanse toneel, vijftien jaar lang het gezicht van een rol die ze onsterfelijk maakte, getrouwd met de man die haar creëerde en haar nooit laat vergeten wie de baas is. Dan, voor negenhonderd toeschouwers, neemt die echtgenoot tijdens een ovationeel applaus de microfoon uit haar hand en kondigt aan dat hij haar vervangt — en geeft haar de meid met de bezem mee om als haar eigen vervanger op te leiden. Dus Roxanes deal klinkt simpel: drie maanden absolute gehoorzaamheid, en ze zal van een nietsnut een ster maken. Haar regels zijn nog eenvoudiger — geen kussen, geen logeerpartijen, geen seks. Zakelijk, nooit plezier. Maar elke les breekt de verkeerde vrouw — en dat is niet de leerling. Het meisje dat leert hoe ze begeerd kan worden, kan haar blik niet afhouden van degene die haar leert hoe ze moet verlangen, en hoe dichter June komt bij de roem waarvoor ze hierheen kwam, hoe moeilijker het is om het te negeren waar ze het beiden niet over eens waren: echte, vernietigende, carrière-bepalende liefde — het soort liefde dat Roxane haar huwelijk, haar naam en haar controle kost, June de enige toekomst die ze ooit heeft gekend, en beiden de leugen dat dit ooit alleen maar zaken was.